Okólnik w sprawie wydania „Planu działania na rzecz kompleksowej reformy pogłębiającej szanghajski rynek emisji dwutlenku węgla (2026–2030)”

Okólnik w sprawie wydania „Planu działania na rzecz kompleksowej reformy pogłębiającej szanghajski rynek emisji dwutlenku węgla (2026–2030)”

Niedawno opublikowano „Plan działania na rzecz kompleksowego pogłębienia reformy szanghajskiego rynku emisji dwutlenku węgla (2026–2030)” (zwany dalej „Planem działania”). Koncentruje się on na trzech kluczowych inicjatywach – „Wdrożeniu inicjatywy na rzecz poprawy jakości i efektywności rynku handlu emisjami dwutlenku węgla”, „Wdrożeniu inicjatywy na rzecz ukierunkowania i motywowania dobrowolnej redukcji emisji gazów cieplarnianych” oraz „Wdrożeniu inicjatywy na rzecz zwiększenia potencjału innowacyjnego rynku emisji dwutlenku węgla” – i przedstawia 16 kluczowych zadań reformatorskich.

I. Tło tworzenia polityki

W ostatnich latach Komitet Centralny Partii i Rada Państwa nadały dużą wagę rozwojowi rynku handlu emisjami dwutlenku węgla. Trzecia Sesja Plenarna XX Komitetu Centralnego KPCh jednoznacznie wskazała „usprawnienie systemu handlu emisjami dwutlenku węgla” jako kluczowy element mechanizmu zielonego i niskoemisyjnego rozwoju. W lipcu 2024 roku Komisja ds. Głębokiej Reformy Komitetu Miejskiego KPCh w Szanghaju wysłuchała raportu na temat optymalizacji mechanizmu zarządzania rynkiem dwutlenku węgla i przyspieszenia prac pilotażowych w zakresie handlu emisjami dwutlenku węgla. W raporcie wskazano, że należy podjąć działania w celu zaspokojenia potrzeb zielonej i niskoemisyjnej transformacji, dalszego doprecyzowania orientacji na rozwój, wzmocnienia planowania na najwyższym szczeblu oraz lepszego zbadania systemów i ścieżek rozwoju dla kraju. Aby lepiej wykorzystać rolę rynku dwutlenku węgla w alokacji zasobów, Miejski Rząd Ludowy Szanghaju opracował i opublikował „Plan działania na rzecz kompleksowej, pogłębionej reformy Szanghajskiego Rynku Dwutlenku Węgla (2026–2030)”.

II. Kluczowe zadania planu działania

Główne zadania Planu działania skupiają się na trzech wyżej wymienionych inicjatywach i obejmują 16 kluczowych zadań reformatorskich, w szczególności:

1. Ustanowienie i udoskonalenie solidnego systemu zarządzania kwotami całkowitymi;
2. Stopniowe rozszerzanie zasięgu rynku w fazach;
3. Optymalizacja metodologii rozliczania i raportowania emisji gazów cieplarnianych;
4. Systematyczne i systematyczne zwiększanie udziału przydzielanych kwot płatnych;
5. Standaryzacja mechanizmu płatnego, konkurencyjnego przydziału i przenoszenia kwot;
6. Ustanowienie i udoskonalenie systemu raportowania emisji gazów cieplarnianych i ujawniania informacji na rynku emisji dwutlenku węgla;
7. Promowanie niezależnej redukcji emisji przez przedsiębiorstwa;
8. Udoskonalenie mechanizmu zrównoważonego działania i zarządzania korzyściami z rekompensaty emisji dwutlenku węgla dla jednostek/społeczeństwa;
9. Ciągłe udoskonalanie mechanizmu zachęt w zakresie rekompensaty emisji dwutlenku węgla;
10. Promowanie wdrażania neutralności węglowej w przypadku wydarzeń na dużą skalę;
11. Ustanowienie i usprawnienie systemu wsparcia i nadzoru rynku emisji dwutlenku węgla;
12. Wzbogacanie systemu produktów i usług finansowych związanych z emisją dwutlenku węgla;
13. Innowacja mechanizmu koordynacji między rynkiem emisji dwutlenku węgla a zielonym rynkiem finansowym;
14. Aktywne wspieranie instytucji świadczących usługi techniczne;
15. Zwiększanie podaży profesjonalistów na rynku talentów;
16. Wzmocnienie współpracy i wymiany międzynarodowej i regionalnej.

III. Innowacyjne środki Planu działania

1. Rynek handlu emisjami dwutlenku węgla

W tym zakresie można wyróżnić cztery kluczowe innowacyjne środki:

Całkowite zarządzanie kwotami: System alokacji kwot będzie zgodny z podwójnym systemem kontroli (całkowitej emisji dwutlenku węgla i intensywności emisji). Z jednej strony będzie on pilotował całkowitą kontrolę kwot dla branż o względnie stabilnej całkowitej emisji dwutlenku węgla, a z drugiej strony będzie rezerwował przestrzeń rozwojową dla strategicznych branż wschodzących i branż przyszłości.

Ekspansja rynkowa: Uporządkowana dyrektywa obniży próg włączenia dla gałęzi przemysłu o dużym zużyciu energii (takich jak przemysł petrochemiczny i chemiczny), centrów danych i transportu wodnego; rozszerzy zakres sektora budowlanego o uniwersytety i szpitale; a także zbada możliwość włączenia gazów cieplarnianych innych niż CO₂ (takich jak tlenek azotu i metan) do zarządzania.

Przydział płatny: Będzie on służył budowaniu świadomości niskoemisyjnego rozwoju, zgodnie z którą „emisje dwutlenku węgla generują koszty, a redukcja emisji przynosi korzyści”, oraz określi zróżnicowane wskaźniki alokacji płatnych uprawnień dla poszczególnych branż. Do 2027 roku udział alokacji płatnych uprawnień powinien zostać ograniczony do 8%; do 2030 roku udział alokacji płatnych uprawnień w całkowitych uprawnieniach zostanie dodatkowo zwiększony.

Przeniesienie kwoty: Aby zapewnić dostosowanie do krajowego rynku emisji dwutlenku węgla, w przypadku regulowanych podmiotów, które wejdą na krajowy rynek emisji dwutlenku węgla, pozostałe ich kwoty na Szanghajskim Rynku Emisji Dwutlenku Węgla zostaną przeniesione w ciągu trzech lat; w przypadku innych regulowanych podmiotów przenoszenie kwot nie będzie na razie wdrażane.

2. Dobrowolna redukcja emisji gazów cieplarnianych

W tym zakresie można wyróżnić trzy kluczowe innowacyjne środki:

Promowanie zrównoważonego funkcjonowania programu kompensacji emisji dwutlenku węgla: Wdroży udoskonalone zarządzanie metodologiami „klasyfikacji i gradacji”, rozszerzy zachowania i scenariusze redukcji emisji, położy nacisk na utworzenie znormalizowanego systemu absorpcji w obiegu zamkniętym oraz usprawni zarządzanie korzyściami z kompensacji emisji dwutlenku węgla dzięki wykorzystaniu technologii blockchain i cyfrowej inteligencji opartej na sztucznej inteligencji.

Innowacyjny mechanizm zachęt do kompensacji emisji dwutlenku węgla: Będzie promować zintegrowaną innowację systemu wzrostu liczby użytkowników na rzecz rekompensaty emisji dwutlenku węgla, ułatwiać rozwój osobistego systemu oceny kredytów węglowych, stymulować witalność przedsiębiorstw, zachęcać różne podmioty do udziału we wspólnym tworzeniu oraz propagować redukcję emisji dwutlenku węgla dla dobra publicznego.

Standaryzacja neutralności węglowej w przypadku wydarzeń na dużą skalę: Rządy, przedsiębiorstwa państwowe i instytucje publiczne powinny przejąć inicjatywę w zakresie demonstracji, a neutralność węglowa powinna być stopniowo i w sposób zaplanowany promowana podczas wydarzeń na dużą skalę, takich jak występy, konkursy, konferencje i wystawy.

3. Rozwój finansowania emisji dwutlenku węgla

W tym zakresie można wyróżnić trzy kluczowe innowacyjne środki:

Rozwijające się podmioty rynkowe: Mając na uwadze kontrolę ryzyka i przestrzeganie przepisów prawa, grono uczestników Szanghajskiego Rynku Węgla (w tym instytucje finansowe, zagraniczni inwestorzy instytucjonalni spełniający wymogi regulacyjne oraz osoby fizyczne) będzie terminowo wzbogacane.

Zabezpieczenie aktywów węglowych: Będzie wspierać włączenie aktywów węglowych będących przedmiotem obrotu na Szanghajskim Rynku Węgla do zakresu kwalifikowanych zabezpieczeń dla instytucji finansowych.

Zielone finanse: Będzie promować ustanowienie mechanizmu wzajemnego uznawania informacji między rynkiem emisji dwutlenku węgla a zielonym rynkiem finansowym oraz zbadać możliwość ustanowienia systemu rozliczeń emisji dwutlenku węgla w oparciu o wyniki przedsiębiorstw w zakresie emisji dwutlenku węgla.

4. Inne obszary

Istnieją cztery dodatkowe innowacyjne środki:

Wspieranie i regulowanie rozwoju instytucji świadczących usługi techniczne w zakresie zarządzania emisjami dwutlenku węgla;

Wdrożenie uspołecznionego certyfikatu poziomu umiejętności zawodowych dla menedżerów emisji dwutlenku węgla;

Aktywne działania na rzecz ustanowienia w Szanghaju międzynarodowej platformy handlu emisjami dwutlenku węgla na mocy Porozumienia paryskiego;

Wzmocnienie dialogu i wymiany z międzynarodowymi rynkami emisji dwutlenku węgla.